De Loodgieter van de ziel
Waarom we wél vacatures hebben voor lekkende kranen, maar niet voor overstroomde hoofden.
Stel je voor: een ziekenhuis ligt tot aan de nok toe vol met patiënten, maar op de gangen loopt geen enkele verpleegkundige. Of nog erger: een hele woonwijk kampt met gesprongen waterleidingen, maar er is nergens een vacature voor een loodgieter te vinden. We zouden de straat opgaan. We zouden het een nationale crisis noemen. Maar als het gaat over onze mentale gezondheid, doen we precies dat.
We weten de cijfers inmiddels wel, al negeren we ze liever: ruim 1,6 miljoen Nederlanders lopen rond met burn-outklachten. Dat zijn geen abstracte getallen; dat zijn de buren, je zus, die sympathieke collega van de administratie en – laten we eerlijk zijn – misschien jijzelf ook wel eens. Als we al die mensen de zorg zouden geven die ze verdienen, zouden er op dit moment tienduizenden echte banen voor coaches moeten zijn. Banen met een pensioen, een fatsoenlijk bureau en een vaste plek op de werkvloer.
En nu de grap: open een willekeurige vacature-app en zoek op ‘Burn-out Coach’. Wat je vindt? Grote kans: helemaal niets. Wel duizend vacatures voor die verpleegkundigen en loodgieters, maar voor de ‘vakmensen van de geest’ blijft het angstvallig stil.
DE HARDE REKENSOM: Waar blijven die banen?
Laten we de emotie even parkeren en naar de kille cijfers kijken. Als coaching een ‘normaal’ vak zou zijn, zoals de zorg of de bouw, hoe zou de arbeidsmarkt er dan uitzien?
- 1.600.000: Nederlanders met burn-outklachten (Bron: TNO). Cijfers gebaseerd op de: Factsheet Week van de Werkstress 2024 van TNO
- 533.333: Mensen die daadwerkelijk een coach nodig hebben (bij een conservatieve schatting van 1 op de 3).
- 20: Het aantal cliënten dat een kwalitatieve, fulltime coach tegelijkertijd kan begeleiden.
- 26.666: De benodigde formatie. Het aantal fulltime banen dat nú direct beschikbaar zou moeten zijn.
De bittere realiteit: Zoek naar ‘Verpleegkundige’ en je vindt 15.000+ vacatures. Zoek naar ‘Burn-out Coach’ in loondienst en de teller blijft vaak op nul steken. De noodzaak is er, de banen blijkbaar niet.
De Luxe-Handtas van het Bedrijfsleven.
Het is de grote paradox van ons vak. Er staan meer dan 100.000 coaches ingeschreven bij de KvK, maar de markt behandelt ons niet als de ‘verpleegkundigen’ die de gaten in de werkdruk dichten. In plaats daarvan zijn we de luxe-extraatjes geworden. De zzp’ers die pas mogen opdraven als de kraan al maanden lekt en het hele huis onder water staat.
We worden behandeld als een leuke handtas: prachtig om te hebben als er budget over is, maar de eerste die sneuvelt als het economisch even tegenzit. Terwijl we eigenlijk de fundering zijn. Want zonder een coach die de boel weer rechtzet, blijft die werkplek leeg, raken de overgebleven collega’s overbelast en is de cirkel rond.
Stop met ‘lief’ zijn.
Het is tijd dat we stoppen met ons te gedragen als de afwachtende zzp’er die hoopt op een kruimeltje van de HR-tafel. We zijn geen leuke workshop voor een regenachtige dinsdagmiddag; wij zijn de mensen die voorkomen dat het schip zinkt.
Als we willen dat die 26.666 vacatures er ooit komen, moeten we onze plek opeisen. Loop bij je volgende opdrachtgever niet de kamer uit met de vraag om ‘nog een trajectje’. Zeg ze eerlijk: “Jullie hebben een structureel probleem en ik ben de structurele oplossing. Waar is mijn vaste plek in jullie team?”
Laten we onszelf met de borst vooruit presenteren als het vakmanschap dat we zijn. De cijfers liegen niet, de nood is hoog. Nu is het aan ons om de markt te vertellen dat de ‘mentale brandweer’ niet langer alleen op afroep beschikbaar is, maar een vaste kazerne opeist.
Dus, collega-coach: welk bedrijf ga jij vandaag vertellen dat ze eigenlijk een vacature voor je moeten uitschrijven?
